چگونه به سرعت پسوند درست صفت را پیدا کنیم؟ (B2)

چگونه به سرعت پسوند درست صفت را پیدا کنیم؟ (B2)

امروز می‌خواهیم روی مبحث «پایانه‌های صحیح» تمرکز کنیم. زمانی که صفت‌ها از قبل قسمتی از جمله را توصیف می‌کنند و در تمامی حالت‌های دستوری (فاعلی، مفعولی و...) قرار می‌گیرند، پایانه می‌گیرند.

اما اگر صفت در نقش مسندی به کار رود و مستقیماً با فعل مرتبط باشد، نیازی به پایانه ندارد.

A. hängt vom Verb ab - keine Endung:

Das Fahrrad fährt schnell.

دوچرخه سریع می‌رود.

اما اگر صفت به اسم ربط داشته باشد، پایانه مناسب را به خود می‌گیرد:

B. hängt vom Nomen ab - Endung:

das schnelle Fahrrad

ein schnelles Fahrrad

mit dem schnellen Fahrrad

چطوری می‌توانیم بفهمیم به کدام پایانه یا به طور کلی به کدام صرف صفت نیاز داریم؟ این موضوعِ امروز ما است!

Adjektivdeklination (= Adjektive mit Endungen) - صرف صفت


۱. صرف صفت پس از آرتیکل معین

به اضافه کردن پسوند به صفت‌ها، «صرف صفت» (Adjektivdeklination) می‌گوییم. جالب است بدانید که این صرف، مستقیماً با وضعیتِ آرتیکلِ اسم در ارتباط است. در واقع، حرف آخرِ آرتیکل‌های معین (مثل der, die, das) نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.

من همیشه به این حرف آخر، «سیگنال» (نشانه) می‌گویم؛ چرا که با شناختِ این سیگنال‌ها، صرفِ آرتیکل‌ها، ضمایر و صفت‌ها برایتان بسیار ساده‌تر می‌شود.

  • der - R ist das Signal
  • dem - M ist das Signal
  • die - E ist das Signal

همان طور که گفتم، امروز به مبحثِ پایانه‌های صفتی می‌پردازیم. برای صرفِ صفت‌ها یک قانونِ اصلی وجود دارد: باید ببینیم سیگنال هست یا نه. منظور از سیگنال همان حرفِ آخرِ آرتیکلِ معین است.

کلماتی مثل آرتیکلِ معین، آرتیکلِ نامعین، ضمیر ملکی (mein, dein, ...) و واژه‌های مشابه، چون قبل از اسم می‌آیند، به طور کلی کلماتِ همراه (Beiwörter) نامیده می‌شوند.

اگر قبل از اسم، یک کلمه‌ی همراه دارای سیگنال بیاید، دیگر لازم نیست صفت این سیگنال را نشان بدهد؛ در این حالت، صفت فقط پایانه‌های استاندارد را می‌گیرد. اما اگر سیگنال دیده نشود (یعنی یا کلمه‌ی همراه سیگنالی نداشته باشد، یا اصلاً کلمه‌ی همراهی وجود نداشته باشد)، آن‌وقت باید سیگنال را به خودِ صفت اضافه کنیم.

پس اولین قدم این است که پایانه‌های استاندارد را یاد بگیریم. و خبر خوب این است که این پایانه‌ها واقعاً خیلی ساده‌اند. در این جدول، شما این پایانه‌ها را یک‌جا می‌بینید:

Nominativ Akkusativ Dativ Genitiv
mask. (der) e en en en
fem. (die) e e en en

ساده است، نه؟


۲. صرف صفت پس از آرتیکل نامعین

در حالت فاعلی و اسامی مفرد، فقط باید یک e به صفت‌ها اضافه کنیم و در مابقی موارد باید همیشه یک n اضافه کنیم.

Ich habe einen neuen Tisch gekauft. (Akkusativ)

من یک میز جدید خریدم.

Der neue Tisch steht im Wohnzimmer. (Nominativ)

میز جدید در اتاق نشیمن قرار دارد.

Auf dem neuen Tisch steht eine Blumenvase. (Dativ)

روی میز جدید یک گلدان گل قرار دارد.

Die Größe des neuen Tisches ist ideal fürs Wohnzimmer. (Genitiv)

اندازه میز جدید برای اتاق نشیمن ایده‌آل است.

  • einen neuen Tisch: در اینجا Akk داریم و پایانه n به صفت اضافه می‌کنیم.
  • Der neue Tisch: چه کسی و یا چه چیزی در اتاق نشیمن وجود دارد؟ پس ما Tisch را در حالت فاعلی در جمله داریم! به این خاطر فقط پایانه e به صفت اضافه می‌کنیم.
  • Auf dem neuen Tisch: در اینجا Dat داریم، به این خاطر پایانه n داریم.
  • Die Größe des neuen Tisches: در اینجا Genitiv (حالت ملکی) داریم و در مابقی باید پایانه n را به صفت اضافه کنیم.

خب، بعد از اینکه پایانه‌های استاندارد را یاد گرفتیم، حالا می‌رویم سراغ حالتی که هیچ سیگنالی وجود ندارد.


۳. صرف صفت بدون آرتیکل

یک حالت دیگر هم وجود دارد: ممکن است آرتیکل یا هیچ کلمه‌ی همراهی اصلاً در جمله نباشد. در این صورت، باید به ویژه در داتیو مفرد و گنتیو با دقت بیشتری عمل کنیم؛ چون در این حالت‌ها، صفت باید خودش نقش نشان دادن سیگنال را بر عهده بگیرد.

شاید بپرسید: پس چرا اینجا از حالت جمع آکوزاتیو و داتیو صحبتی نمی‌کنیم؟ چون در این حالت‌ها، پایانه‌ی n به هر حال وجود دارد؛ فرقی هم نمی‌کند که آرتیکل حضور داشته باشد یا نداشته باشد.

مثال:

Er spürt neuen Mut aufsteigen. (Akkusativ!)

او احساس می‌کند که شجاعتِ تازه‌ای در او بالا می‌آید. (در او زنده می‌شود.)

Mit frischen Zutaten schmeckt die Suppe besser. (Dativ!)

با مواد تازه سوپ بهتر مزه می‌دهد.

یک نکته‌ی کوچک هم در حاشیه:
همیشه یادتان باشد که در آکوزاتیو و داتیو جمع، صفت همیشه n دارد. اما همان طور که گفتیم، در داتیو مفرد و گنتیو باید با دقت بیشتری عمل کنیم.

حالا این سؤال پیش می‌آید که اصلاً چرا در آلمانی گاهی آرتیکل حذف می‌شود؟ این حالت بیشتر در مورد اسم‌هایی دیده می‌شود که به حوزه‌های خاص مربوط‌اند؛ مثلاً مواد غذایی (Lebensmittel) یا وضعیت آب و هوا (Wetter). علاوه بر این، در مورد مفاهیم انتزاعی هم آرتیکل اغلب حذف می‌شود.

Heftiger Regen führt oft zu Überschwemmungen. (Nominativ)

باران شدید اغلب باعث سیلاب می‌شود.

Er isst lieber älteres Brot, denn frisches Brot bläht.

او ترجیح می‌دهد نان کهنه بخورد، چون نان تازه نفخ می‌آورد.

در جمله بالا، در اولین جمله älteres Brot یک مفعول مستقیم (Akk.) می‌باشد. اما همان‌طور که می‌دانید شکل آکوزاتیو فقط برای کلمات مفرد مذکر وجود دارد. در اینجا ما یک کلمه خنثی داریم، در نتیجه مثل حالت فاعلی باقی می‌ماند و یک s به آن اضافه می‌شود.

و حال به مثال‌های داتیو نگاهی بیندازیم:

Du solltest das Gebäck besser mit braunem Zucker verzieren. (Dat!)

بهتر است شیرینی را با شکر قهوه‌ای تزئین کنی.

Bei grünem Licht darfst du fahren. (Dat!)

هنگام چراغ سبز می‌توانی حرکت کنی.

Gute Beleuchtung trägt zu größerer Aufmerksamkeit bei. (Dat!)

نورپردازی خوب باعث توجه زیاد می‌شود.

و همان‌طور که گفته شد در حالت داتیو و جمع همیشه پایانه n را داریم.

و در آخر مثال‌هایی با گنتیو (Genitiv):

آرتیکل‌های حالت ملکی des یا der هستند و سیگنال‌های S و R. آرتیکل der را برای اسم‌هایی استفاده می‌کنیم که آرتیکل die دارند، یعنی برای اسم‌های مؤنث (Feminin) و همچنین برای اسمامی جمع (Plural).

Der Tanz war ein Ausdruck großer Freude. (Sg.)

رقص جلوه‌ای از شادی زیاد بود.

Das sind die Inhaltsstoffe wetterfester Materialien. (Pl.)

این‌ها ترکیبات مواد مقاوم در برابر آب و هوا هستند.

و حالا ممکن است تصور کنید که برای اسم‌های مذکر (Maskulin) و خنثی (Neutrum) هم همین کار را انجام می‌دهیم و به صفت یک s اضافه می‌کنیم. اما توجه!!! برای اسم‌های مذکر و خنثی، این قانون صدف نمی‌کند.

در این موارد، حتی اگر هیچ سیگنالی دیده نشود، آن‌ها باز همان پایانه استاندارد یعنی n را به خود می‌گیرند:

Dieser Sprung war ein Zeichen großen Mutes. (großes Mutes)

این پرش نشانی از شجاعت بزرگ بود.

Sie liebt den Geschmack frischen Brotes. (frisches Brotes)

او از طعم نان تازه لذت می‌برد.


آیا سیگنال را می‌بینیم یا نه؟

همین یک قانون کافی است تا در بیشتر موارد، پایانه‌ی درستِ صفت را در حالت‌های مختلف پیدا کنیم.

فقط یک استثنا وجود دارد و آن هم حالت گنتیو با آرتیکل des است.

این‌ها توضیحاتی ساده و کاربردی درباره‌ی صرفِ صفت‌ها بود، و من مطمئنم که این نکته‌ها در نوشتنِ درستِ آلمانی خیلی به شما کمک می‌کنند.

بازگشت به همه مقالات