کاربرد in, an و bei به زبان ساده

کاربرد in, an و bei به زبان ساده

در ابتدا با حرف اضافه in شروع می‌کنیم:

"in"

ما از حرف اضافه in زمانی استفاده می‌کنیم که کسی یا چیزی درون یک مکان یا ناحیه‌ی مشخص قرار داشته باشد. به‌طور خلاصه، هرگاه چیزی در میان محیطی قرار بگیرد که دور تا دور آن را احاطه کرده است، از in استفاده می‌کنیم. به‌طور مثال:

Ich bin in der Bibliothek.

من در کتابخانه هستم.

همان‌طور که در توضیح قبلی اشاره شد، چون محیط کتابخانه شما را از اطراف احاطه کرده است، از حرف اضافه in استفاده شده است.

Ich bin im / in einem Park.

من در پارک / در یک پارک هستم.

در مثال بالا، پارک یک محیط مخصوص می‌باشد و اکثراً دارای حفاظ یا دیوارهایی دور خود می‌باشد که فضای پارک را از محیط خیابان جدا می‌کند. پس دور تا دور ما بوسیله نرده، حفاظ و یا هر چیزی که برای جداسازی بکار رفته، پوشیده شده است.

Er liegt im Bett.

او در تخت خوابیده است.

در مثال بالا، یک پتو یا رو انداز دور فرد خوابیده در تخت وجود دارد. اما اگر فرد روی تخت دراز کشیده باشد می‌گویند:

Er liegt auf dem Bett.

او روی تخت دراز کشیده است.

مثال‌های بیشتر برای in

Er sitzt im Sessel.

او روی مبل نشسته است.

در مورد مبل تک نفره راحتی نیز همین طور است. اغلب گفته می‌شود im Sessel. مبل تک نفره راحتی به‌طور معمول وسیله‌ای است که دور و اطراف بدن یک شخص را در بر می‌گیرد و به این طریق احساس راحتی می‌دهد. به این خاطر گفته می‌شود که:

Er sitzt im Sessel.

Wir spielen im Wald.

ما در جنگل بازی می‌کنیم.

در جنگل، درختان دور ما را احاطه کرده‌اند و به این خاطر از حرف اضافه in همراه با Wald استفاده می‌کنیم.

Wir machen in den Bergen Urlaub.

ما در کوه‌ها تعطیلات می‌کنیم.

ما در محلی هستیم که دور تا دور ما توسط کوه‌ها پوشیده شده است، در نتیجه از حرف اضافه in همراه با Bergen استفاده می‌شود.

Wir sind in der Friedensstraße.

ما در خیابان فریدن هستیم.

در مثال بالا Friedensstraße یک خیابان در یک شهر است و دور تا دور ما را خانه‌ها و ساختمان‌ها احاطه کرده.

Sie liegen in der Sonne.

آن‌ها در آفتاب دراز کشیده‌اند.

در اینجا نور خورشید اطراف ما را پوشانده است. این مثال دقیقاً در مورد سایه Schatten نیز صدق می‌کند.

Wir sitzen lieber im Schatten.

ما ترجیح می‌دهیم در سایه بنشینیم.

سایه دور تا دور ما را پوشانده است. پس همان‌طور که دیدید، از حرف اضافه in زمانی استفاده می‌شود که فرد در داخل یک اتاق یا یک محوطه و منطقه قرار داشته باشد.


حرف اضافه بعدی: an

اما اگر امکان ورود به چیزی وجود نداشته باشد چه؟ در این صورت، می‌توان گفت که شخص یا شیء در نزدیک یک مرز یا لبه قرار دارد. برای چنین موقعیتی از حرف اضافه an استفاده می‌کنیم.

بنابراین، ما زمانی از an بهره می‌گیریم که در نوعی لبه یا مرز قرار داریم؛ این موضوع شامل انواع مرزهای میان خشکی و آبی نیز می‌شود، مانند: ساحل، کنار دریا، لب دریاچه و غیره.

Wir machen Urlaub am Meer.

ما کنار دریا تعطیلات می‌گذرانیم.

Wir machen Urlaub im Meer

در اینجا نباید بگوییم! اگر بگوییم im Meer یعنی ما در داخل آب دریا هستیم.

Wir gehen am Fluss spazieren.

ما کنار رودخانه قدم می‌زنیم.

در اینجا نمی‌گوییم im Fluss، در غیر این صورت باید در آب شنا کنیم!

همچنین در مورد لبه خیابان نیز از حرف اضافه an استفاده می‌کنیم. به طور مثال:

Das Auto sind am Straßenrand geparkt.

ماشین‌ها در کنار خیابان پارک شده‌اند.

Wir wohnen am Stadtrand.

ما در حومه شهر زندگی می‌کنیم.

یعنی ما در اطراف، کناره یا لبه شهر زندگی می‌کنیم.

Die Polizei steht an der Grenze.

پلیس در مرز ایستاده است.

همان‌طور که گفتیم هر موقع صحبت از مرز می‌شود باید از حرف اضافه an استفاده کنیم، به‌طور مثال مرز سیاسی بین دو کشور.

کاربرد دیگر an: نزدیک بودن

برای نمونه:

Wir sitzen alle am Tisch.

همه ما دور میز نشسته‌ایم.

به بیان دقیق‌تر، منظور این است که ما کنار لبه‌ی میز نشسته‌ایم.

Ich stehe am Fenster.

من کنار پنجره ایستاده‌ام.

وقتی کسی am Fenster (کنار پنجره) ایستاده است، می‌تواند بیرون را نگاه کند. این یعنی آن‌قدر نزدیک به پنجره ایستاده است که بتواند بیرون را نگاه کند.

Wir stehen am Gartenzaun.

ما کنار نرده باغ ایستاده‌ایم.

Das Bild hängt an der Wand.

تابلو روی دیوار آویزان است.

Die Laterne steht an der Straßenecke.

تیر چراغ برق در نبش خیابان قرار دارد.

Wir stehen an der Haltestelle.

ما در ایستگاه ایستاده‌ایم.

یک ایستگاه (Haltestelle) معمولاً به عنوان یک فضای کاملاً بسته در نظر گرفته نمی‌شود که بخواهیم از in استفاده کنیم، همچنین مانند یک سطح افقی گسترده یا بلندی نیست که auf کاربرد داشته باشد بلکه نقطه‌ای در کنار یا حاشیه خیابان است که افراد آنجا منتظر می‌مانند. به همین دلیل از an استفاده می‌شود.

Wir kaufen eine Zeitung am Kiosk.

ما یک روزنامه از کیوسک می‌خریم.


حرف اضافه بعدی: bei

Beim Stadion gibt es genug Parkplätze.

کنار ورزشگاه پارکینگ کافی وجود دارد.

این جمله می‌تواند به این معنا باشد که پارکینگ دقیقاً در مجاورت ورزشگاه است یا کمی با آن فاصله دارد؛ اما در هر صورت، در نزدیکی ورزشگاه واقع شده است.

Ich bleibe bei Anna.

من پیش آنا می‌مانم.

این جمله می‌تواند بیانگر این باشد که من مراقب آنا هستم. اما اغلب بدین معنی است که من در خانه آنا باقی می‌مانم. وقتی محتوای گفته‌ها واضح باشد، لازم نیست کلمه Haus را بکار ببریم!

Bei Peter ist es immer ordentlich.

خانه پیتر همیشه مرتب است.

این جمله بدین معنی است که در خانه پیتر همه چیز مرتب است.

Machen wir die Party bei dir oder bei mir?

مهمانی را در خانه تو یا خانه من می‌گیریم؟

در این جمله لازم نیست از bei dir / mir بعد از zu Hause استفاده کنیم:
...bei dir zu Hause oder bei mir zu Hause.

عبارت‌های bei mir یا bei dir کاملاً کافی است و مفهوم را می‌رساند که «جشن در خانه تو یا خانه من می‌تواند برگزار شود.»

هیچ وقت در آلمانی گفته نمی‌شود:

Wir haben im Haus von Peter gefeiert.

بلکه:

Wir haben bei Peter gefeiert.

ما در خانه پیتر جشن گرفتیم. و بدین شکل همه چیز واضح و آشکار است.

همچنین از حرف اضافه مکانی bei زمانی استفاده می‌کنیم که درباره‌ی فروشگاهی صحبت می‌کنیم، اما نام صاحب آن را به کار می‌بریم. حتماً با این کاربرد آشنا هستید. به‌طور مثال:

Ich bin beim Friseur.

من پیش آرایشگر هستم. / من در آرایشگاه هستم.

Friseur یک فرد است اما در حقیقت منظورمان این است که: من در سالن آرایشگاه هستم. مثال‌های دیگر:

  • Ich bin beim Bäcker.
    (من پیش نانوا هستم / در نانوایی هستم)
  • Ich bin beim Fleischhauer.
    (من پیش قصاب هستم / در قصابی هستم)
  • Ich bin beim Autohändler.
    (من پیش فروشنده اتوموبیل هستم / در نمایشگاه ماشین هستم)

همچنین زمانی از bei استفاده می‌کنیم که در یک مرکز خدماتی حضور داریم و نقش فرد متخصص یا ارائه‌دهنده‌ی خدمت در آنجا اهمیت زیادی دارد. برای مثال:

Ich bin bei der Finanzberatung.

من پیش مشاور مالی هستم.

هنگام صحبت درباره‌ی مشاور (Berater)، وقتی نام شرکت را ذکر می‌کنیم از bei استفاده می‌شود؛ البته دقت داشته باشید که در این حالت، نام شرکت بدون آرتیکل (حرف تعریف) می‌آید! شما حتماً این کاربرد را در ترکیب با فعل arbeiten می‌شناسید:

Sie arbeitet bei IBM. (aber: in der Firma IBM)

او در شرکت IBM کار می‌کند. (یعنی داخل شرکت IBM)

همچنین نوع دیگری از پرسش با Wo؟ وجود دارد که گاهی به فعالیت‌ها مربوط می‌شود. به این معنا که وقتی اتفاق دیگری رخ می‌دهد، ما در حال انجام کاری هستیم یا تازه آن را به پایان رسانده‌ایم. در این حالت از bei استفاده می‌کنیم. برای مثال:

Sie haben sich beim Wandern kennengelernt.

آن‌ها هنگام پیاده‌روی با هم آشنا شدند.

آن‌ها کی با هم آشنا شده‌اند؟ هنگام پیاده‌روی در طبیعت.

Er entspannt sich beim Kochen.

او هنگام آشپزی کردن آرامش می‌گیرد.

او کجا آرامش می‌یابد؟ هنگام آشپزی کردن (آرامش می‌یابد).

در مجموع می‌توان گفت که ما از bei، هنگامی استفاده می‌کنیم که در نزدیکی مکان‌ها، افراد یا فعالیت‌ها قرار داریم.


مقایسه in, an, bei در ایستگاه قطار

Satz معنی و تاکید
Ich bin im Bahnhof. من در ایستگاه قطار (داخل ساختمان) هستم.
Ich bin am Bahnhof. من در ایستگاه قطار (در محوطه) هستم.
Ich bin beim Bahnhof. من دم / در نزدیکی ایستگاه قطار هستم.

هر سه جمله صحیح هستند، اما با هم تفاوت دارند و شما اکنون قادرید این تفاوت‌ها را به‌خوبی تشخیص دهید.

وقتی می‌گوییم Ich bin im Bahnhof، در این صورت تأکید ما بر خود ساختمان ایستگاه است و منظور این است که واقعاً در فضای داخلی آن قرار داریم. کاربرد an در اینجا به کل محوطه‌ی ایستگاه اشاره دارد؛ چرا که ایستگاه قطار محدوده‌ای وسیع است که بخش‌های گوناگونی (مانند ریل‌ها – Gleise و ...) را در بر می‌گیرد. وقتی می‌گوییم am Bahnhof، منظور این است که من در این محوطه حضور دارم یا فروشگاه در این محدوده واقع شده است. در واقع، وقتی از حرف اضافه‌ی bei استفاده می‌کنیم، منظورمان «در نزدیکی» است: یعنی شخص یا مغازه در حوالی ایستگاه قرار دارد.


حالا شما جاهای خالی را کامل کنید:

۱. Sie ist häufig Kosmetikerin. (Personen!)
Sie ist häufig bei der Kosmetikerin.
Autofahren darf man sich nicht ablenken lassen. (Aktivität!)
Beim Autofahren darf man sich nicht ablenken lassen.
Strand sind am Wochenende immer sehr viele Leute. (Grenze!)
Am Strand sind am Wochenende immer sehr viele Leute.
۴. Mein Auto ist gerade Werkstatt. (Gebäude!)
Mein Auto ist gerade in der Werkstatt.
۵. Sie haben Fassade des Hauses nichts verändert.
Sie haben an der Fassade des Hauses nichts verändert.

از آنجا که نما بخشی از دیواره‌ی ساختمان است و امکان «داخل شدن» به آن وجود ندارد، برای اشاره به آن از حرف اضافه an استفاده می‌کنیم. امیدوارم این توضیحات باعث شده باشد تفاوت in, an را بهتر درک کنید.

بازگشت به همه مقالات